Bir türlü göremedin görmen gerekenleri

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Güllere sırt çevirdin, kayırdın dikenleri

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Yakındın görünüşte, hakikatte ıraktın

Çektin hicran pimini, son kibritini çaktın

Yarım asırlık ömrü bir çıra gibi yaktın

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Bir kalemde silinmek, dokunuyor kanıma

Karara mühür bastın, yağ sürdün urganıma

Girdaba soktun beni, kast eyledin canıma

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Şimdi kanatlar mahzun, yuvadan uçtu kuşlar

Düzler geride kaldı, başladı dik yokuşlar

Baharla vedalaştı, içimde kara kışlar

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Hayaller suya düştü, umutlar serap oldu

Düne dair  bâkiyem yolunda türap oldu

Derdest oldu kaleler, gönüller harap oldu

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Bir değirmen misali öğüttün yıllarımı

Su vermedin, kuruttun meyveli dallarımı

Gayri senden bilirim bu mahzun hâllerimi

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Cezam müebbet benim; hüzünkârım, barksızım

Bu sığıntı hâlimle bir mahkumdan farksızım

Ey zamana hükmeden, diner mi yürek sızım?

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

Kalbimi ısıt dedim, sen fırına tıkadın!

Olumlu bir iz bırak, unutulmadan adın!

Ne söylesem beyhude, anlamadın ey kadın!

Yaşadığım ne varsa hepsi senin yüzünden!

10 Haziran 2026/Trabzon

M. NİHAT MALKOÇ