Babayı anlatmak şairi aşar!

Bin verip birini alandır baba!

Ölse de, evlâdın gönlünde yaşar

Yürek kapısını çalandır baba!

Hayatın yükünü taşıyandır o!

Çocukları için yaşayandır o!

Evlâda kar yağsa üşüyendir o!

Derin hayallere dalandır baba!

O ki yol bulandır bize her adım

Soframızın tuzu, doyumsuz tadım

Baba pusuladır; gördüm, yaşadım

Senden gayri her şey yalandır baba!

Hayalleri benzer güneşe, ay'a

Muhabbet ehlidir dem verir çaya

Sanki feda için gelmiş dünyaya

Kendini dertlere salandır baba!

Gönül mahzeninde mum isidir o!

Sesi çıkmayanın gür sesidir o!

Hayatın merkezi, kendisidir o!

Hangi şaşkın demiş, gümândır baba?

Kuruyan gönüle akan nehirdir

Engelleri bir bir yıkan nehirdir

Sonunda denize çıkan nehirdir

Evlât bir damlaysa ummandır baba!

Huzura uzanan elleri taşır

Bahçesinde bahar gülleri taşır

Bulutları taşır, selleri taşır

Bir yağmur öncesi, dumandır baba!

Aile binadır, ona temeldir

Aşılmaz dağları aştıran beldir

Her düştüğümüzde uzanan eldir

Her şeyin başında gelendir baba!

Evlât hüzünlense baba yas tutar

Kendini unutur, onu has tutar

İlgi görmeyince gönlü pas tutar

Hicranı yürekler delendir baba!

Bu hayat yolunda çeker bir ömür!

Yaşını içine döker bir ömür!

Zorluklar boynunu büker bir ömür!

Bu dünya gurbeti çilendir baba!

Viran bahçelerin has gülü odur

Yetim yüreklerin can dili odur

Islak kirpiklerin mendili odur

Kanlı gözyaşını silendir baba!

Gönül lâmbasının gazıdır onlar

İçi gören gönül gözüdür onlar!

Bu yalan dünyanın özüdür onlar!

Hâlden anlayandır,  bilendir baba!

Baba deyip geçme, arka dağındır

Bahar mevsimidir, gençlik çağındır

Karanfil kokuşlu, görklü bağındır

 Her derde bir çare bulandır baba!

Baba dik durandır, temsili gücün

Asla vazgeçmezler evlâdı için

Cevabı kendidir, neden ve niçin!

Ekmeğini bine bölendir baba!

Tebessüm etse de yüreği kanar

Evlât ateş görse babalar yanar

Yağmurda semsiye, gölgelik çınar

Çocuklar gülünce gülendir baba!

Sesi çıkmasa da içten ağlar o!

Yağmur misalidir, akıp çağlar o!

Sonun başı gelir, yürek dağlar o!

Gönül sızısıdır, nâlândır baba!

Şimdi bir sonrasız zamana düştük

Dönüşü olmayan limana düştük

Göz gözü görmüyor, dumana düştük

Bölündüğümüzde kalandır baba!

Ânları kuşatan bir ân'dı ölüm!

Derin uykusundan uyandı ölüm!

Yürek kapısına dayandı ölüm!

Sonsuza kurulmuş zamandır baba!

Hayat bir tiyatro, perde kapanır

Acı düğüm düğüm, gönle abanır

Evlât bu sahneyi kıyamet sanır

Bizi nârda koyup ölendir baba!

21 Haziran 2026 (Babalar Günü)/Trabzon

M. NİHAT MALKOÇ