Card image cap
Gidemedim

Gittiğin günden beri değişen pek bir şey olmadı buralarda 
Kaldırımlar, sokaklar, dükkanlar bile hala aynı bu şehirde 
Sadece sen giderken çiçek açan ağaçlar yaprak döktü birer birer 
Tıpkı gönlümün umutlarından vazgeçip solması gibi



Birlikte gezdiğimiz park, saatlerce oturup güzel günlerin 
Geleceğimizin hayalini kurduğumuz o çay bahçesi hala aynı bu şehirde 
Değişen bir ben oldum sensiz kedere büründü ruhum 
Sensiz bomboş kalan bu koca şehre küstüm



Senin olduğun zamanlardaki kadar gülmüyorum artık
Her sabah umutla merhaba demiyorum gelen yeni güne 
Kendimi sensiz yabancı hissediyorum doğup büyüdüğüm bu şehirde 
Eskisi kadar uyumuyorum, senden sonra kendime hiç iyi bakmıyorum



Sen giderden yalnız gitmedin aslında, hayallerimi de alıp götürdün yanında 
Artık öylesine yaşayan bir bedenden ibaretim, sensiz ve umutsuz 
Ruhum şimdi bıraktığın acının koynunda can çekişiyor 
Sen seni seven gönlümü yaşarken ölmeye mahkum ettin



Biliyor musun? 
Kaç kez çekip gitmek istedim bu şehirden 
Kaç kez eşyalarımı toplayıp bir bavula yola koyuldum 
Gidemedim her defasında vazgeçip geriye döndüm 
Her köşesinde senin olduğun, 
Buram buram sen kokan bu şehirden gidemedim 
Senin hayalini bu şehirde bir başına bırakıp, 
Senin gibi insafsızca çekip gidemedim 
Özür dilerim Sevgilim ben senin hayalini bile terk edip gidemedim



Ayşe KARADENİZ



Güçlü yorumu ile şiirime ses olan kıymetli abim, manevi babam MUSTAFA KARAAHMETOĞLU'na canı gönülden teşekkür ederim.